Czy coaching jest dobry dla każdego i w każdej sytuacji?

Zarządzam grupą menedżerów produktu w firmie farmaceutycznej. Od dłuższego czasu rzetelnie oceniam ich kompetencje i prowadzę wobec nich działania coachingowe. Zastanawiam się czasem, czy jest to "metoda na wszystkich"? Jeden z moich podwładnych ma kłopoty ze swoją kluczową kompetencją, jaką jest prowadzenie prezentacji dla Klientów wewnętrznych, a konkretnie dla działu sprzedaży. Ostatnio jednak niechętnie podejmuje ze mną rozmowy na ten temat, mówiąc: "Ile razy będziemy o tym mówić? Może ja po prostu nie mam takich zdolności". Czy można poprawić umiejętność prezentacji u każdego pracownika? Jak nie zamęczyć go swoimi uwagami?

Nie ma metod skutecznych zawsze i w każdej sytuacji. Bywają jednak takie, które działają na większość ludzi i w większości sytuacji. Właściwie stosowane, jasno nazwane i konsekwentnie wdrażane przynoszą pożądane efekty. Zaplanowany, przemyślany i prowadzony przez kompetentnych menedżerów coaching do takich metod należy.

Nikt nie lubi rozmawiać o swoich słabych stronach, zwłaszcza, jeśli słyszy o nich nie po raz pierwszy. Jeszcze większe opory przed podobnymi rozmowami mają ci, którzy podejmowali "działania naprawcze" i nie odnieśli widocznych sukcesów. W takiej sytuacji najłatwiej przyjąć postawę niechętną zmianom i uzasadnić ją posiadaniem innych kompetencji. Z opisanej przez ciebie sytuacji wynika, że masz do czynienia z podobnym przypadkiem.

CHWILA ODPOCZYNKU

W sytuacji, o której piszesz, masz do czynienia z niechętną postawą pracownika, wynikającą najprawdopodobniej z faktu, iż zbyt często poruszaliście trudny dla niego temat nieudanych prezentacji. W takich sytuacjach najbezpieczniej jest na czas jakiś zawiesić rozmowy o problemie. Zanim to jednak uczynisz, powinieneś nazwać sytuację, uzasadnić powód odłożenia tematu i określić czas powrotu do niego. Bardzo skuteczne działa wyznaczenie "zadania domowego" - np. obserwacji osób posiadających duże umiejętności prezentacyjne, opisanie własnych przygotowań do prezentacji, prowadzenie samooceny po każdej prezentacji, czy przemyślenie, które z elementów prezentacji stanowią największe wyzwanie itp.

POZYTYWNE INTENCJE

Biorąc pod uwagę wcześniej opisane problemy, powinieneś dokładnie uzasadnić powód, dla którego zamierzasz poświęcić czas i wysiłek na rozwój umiejętności prezentacyjnych u danej osoby. W pierwszej kolejności powinieneś wyjaśnić to samemu sobie. Warto zatem szczerze odpowiedzieć na poniższe pytania:

• Dlaczego chcesz rozwijać dane kompetencje?
• Czy rozwój danych umiejętności będzie wpływał na realizację zadań podwładnego?
• Jaki jest jego osobisty potencjał?
• Jak szybko nastąpi "zwrot z inwestycji"?
• Na ile skutecznie podwładny może wykonywać swoją pracę przy obecnym poziomie omawianej kompetencji?
• Czy po drugiej stronie jest wola rozwoju?

WSPÓLNE WYSIŁKI, WSPÓLNE KORZYŚCI

Po krótkiej przerwie na odpoczynek powinniście powrócić do wspólnej pracy. Twój podwładny powinien poznać powód, dla którego poświęcacie prezentacjom publicznym tak wiele czasu oraz zobaczyć korzyści, jakie obu stronom przyniosą działania coachingowe.

Skuteczne może okazać się wspólne ustalenie pozytywnych i negatywnych aspektów jego działań prezentacyjnych, a także oznaczenie punktu docelowego. Kolejnym krokiem będzie zaplanowanie działań coachingowych na najbliższy czas, w tym wspólnych spotkań, zadań do wykonania, osób, które powinniście zaangażować, narzędzi, które powinniście zastosować.

Szczególnie sprawdzają się obserwacje prezentacji prowadzonych przez podwładnego. Stwórzcie arkusze oceniające je, dzięki temu będziecie mieli więcej wiarygodnych i konkretnych informacji. Jeśli zajdzie taka potrzeba, możesz poprowadzić pokazową prezentację lub zaoferować podwładnemu swoje wsparcie w jego najbliższym wystąpieniu publicznym. Bardzo pomocna może okazać się wspólna praca nad jego przygotowaniem.

Każdą z planowanych rozmów zaczynajcie od oceny tego, co zostało wdrożone pozytywnie, a następnie wspólnie analizujcie kolejne obszary do poprawy. Coaching bywa bolesnym i czasowo angażującym procesem. Ale jak to zwykle bywa, o bólu zapomina się, gdy... zbliża się długo oczekiwana nagroda.